دچــآر باید بود..

نه آرزویی دارم..نه می‌ترسم..من آزادم .

دچــآر باید بود..

نه آرزویی دارم..نه می‌ترسم..من آزادم .


هرچه " من " فردی قوی تر باشد ، ظرفیتش را برای یکی شدن با دیگری کمتر میکند . آن "من" دیواری در این بین است که خودش را اظهار میکند . اظهار او چنین است : " تو " تو هستی و "من" ، من هستم . فاصله ای بین من و تو هست . آنوقت مهم نیست که من چقدر تو را دوست داشته باشم . شاید تو را در آغوش هم بگیرم . با وجود این دونفر هستیم . مهم نیست چقدر از نزدیک دیدار کنیم ، هنوز هم فاصله ای در میان است .

برای همین است که صمیمی ترین تجربه ها نیز برای دیدار نزدیک انسانها با شکست روبه رو میشود . بدنها به هم نزدیک میشوند ولی اشخاص دور باقی میمانند . تا جایی که در درون "من" وجود داشته باشد ، احساس "دیگری" نمیتواند از بین برود .

سارتر جمله ی شگفت انگیزی دارد : " دیگری دوزخ است " ولی توضیح نداد چرا و چگونه دیگری "دیگر" است . دیگری ، "دیگر" است زیرا که "من" ، من هستم . تا وقتی که "من" ، من باشم دنیای اطراف ، دیگری ست - جدا و دور افتاده .  تا زمانی که جدایی در میان باشد تجربه ی عشق ممکن نخواهد بود . عشق تجربه ی یگانگی ست . عشق آن تجربه ای ست که دیوارهای میان دونفر فروریخته باشد و وجودهایشان با هم ملاقات کرده اند ، یگانه و یکی شده اند .

وقتی این تجربه بین دونفر اتفاق می افتد ، من آن را عشق میخوانم .


از سکس تا فرا آگاهی | اوشو | محسن خاتمی


{ اوشو تعریف جالبی از عشق داره و این بهترین توصیفیه که من تابه حال شنیدم . بعد از این اوشو این تعریف رو به تمامیت ( یا the whole ) تعمیم میده  که من فعلا بهش کاری ندارم .

اما در مورد روابط بین افراد من تابه حال چنین چیزی رو بین زوج ها ندیدم . شاید بوده و من حس نکردم ولی احساس من بر اینه که بیشتر افراد با سیاست با هم رفتار میکنند . بهترین هاشون هم در بهترین حالت محبت و خصومتشون به صورت عمل و عکس العمله..

اون یکی شدنه اتفاق نیافتاده و یک دیواری در میانه قرار داره . تمام حرف ها گفته نمیشه و به جای اون با دوری یا با سکوت و ناراحتی یا به صورت عکس العمل ها و کنایه های ناخوشایند نامربوط ابراز میشه .

همونطور که گفتم اون ارتباط و راحتی کامل وجود نداره و افراد با سیاست و نقشه های ذهنی با هم تعامل میکنند .

همونطور که اوشو گفته عشق ، ربطی به میزان محبت و دوست داشتن نداره . تا وقتی من ، منم و دیگری ، دیگریه ، عشق اتفاق نیفتاده . تا وقتی برای بیان خودت و احساست باید به سنجش کلمات بپردازی و وقت گوش کردن به تحلیل واژه و منظوری دیگری ، عشقی وجود نداره..تا وقتی فاصله ای هست..تا زمانی که چیزی در این بین قرار داره ، عشق رخ نشون نداده..

اما آیا..وصل ممکن نیست ؟ همیشه فاصله ای هست ؟ دچآر باید بود ؟ }



http://bayanbox.ir/view/5621782068950490144/The-Bow-2005-720p-BrRip-Ganool-30NAMA-021498-2017-02-09-13-15-20.jpg



پرسید چه آرزویی داری؟ گفتم بزرگترینشون ؟ گفت آره..گفتم بی نیازی..پرسید از کی ، از چی ؟

معنی بی نیازی رو نمی دونست..



یک زندگی کم است..
برای آن‌که تمام شکل‌های دوستت دارم را
با تو در میان بگذارم..

می‌خواهم هر صبح که پنجره را باز می‌کنی
آن درخت روبه‌رو من باشم، فصل تازه من باشم
آفتاب من باشم، استکان چای من باشم
و هر پرنده‌ای که نان از انگشتان تو می‌گیرد..

یک زندگی کم است برای شاعری که
می‌خواهد در تمام جمله‌ها دوستت داشته باشد..


بزرگ و قدیمی میتواند عاشق کوچک و جوان گردد ، اگر این فکر را حمل نکند که بزرگ است . ان درخت این فکر را نداشت که بزرگ است - فقط انسان ها چنین افکاری دارند - بنابراین عاشق پسربچه شد .

نفس همیشه سعی میکند عاشق چیزهای بزرگ شود . نفس همیشه تلاش میکند با چیزهای بزرگتر از خودش مرتبط باشد . ولی برای عشق هیچ کس بزرگتر و کوچک تر نیست . عشق هرکس را که نزدیک شود در آغوش میگیرد  . نفس اما هرگز حاضر نیست سر خم کند . اگر به نفس نزدیک شوی خودش را بالاتر میکشاند . خودش را سفت میگیرد تا نتوانی آن را لمس کنی..


+از سکس تا فرا آگاهی | اوشو | محسن خاتمی



عجیبه ، گاهی با دیدن یا خوندن یه بخش ساده از یه فیلم یا کتاب خیلی معمولی و حتی مسخره نظرت راجع به یکی از مهمترین موضوعات زندگیت عوض میشه..یادگیری در حاشیه اتفاق می افته ، تغییر نگاه اون جایی که منتظرش نیستی..


شعر خوندن برای من بیشتر از اون که یادآور خاطره ای باشه یا امید به تجربه کردن موقعیت و حسی مشابه ، چشیدن احساساتی که نمی خوام یا نمیتونم که تو زندگی واقعی تجربه شون کنم..

اصلا چطور میشه کسی رو اینقدر دوست داشت که همچین تصویری تو ذهنت بیاد..شاعر چی کشیده که بخشی از احساسی که تجربه کرده ، فقط بخشیش تبدیل به همچین بیتی شده..


حسدم کُشد که ترسم ز پِی اَش دویده باشد
به رَهش به روی هر کس چو عرق دویده بینم !

{ شهیدی قمی }


واقعا درک نمیکنم چرا باید از موفقیت یک نفر دیگه خوشحال شد..یعنی نمیدونم چطور میتونم موفقیت دیگری رو به واسطه ی همشهری بودن ، هم وطن بودن ، هم کیش بودن یا هم زبون و هم فرهنگ بودن به خودم ارتباط بدم ..

امیدوارم هیچوقت در مسیری قرار نگیرم که برای خوشحال و راضی بودن ، به جای فعال بودن در بیان حرف هایی که فکر میکنم برای گفتن دارم، منفعلانه خودم رو به یک نفر یا یک گروه و دسته ی بزرگتر بچسبونم.


 

Millions ofbooks written on every conceivable subject
by all these great minds, and in the end none of them knows anything more
about the big questions of life than l do.
Jesus, l read Socrates.
This guy used to knock off little Greek boys. What the hell's he got to teach me?
And Nietzsche, with his theory of eternal recurrence.
He said that the life we live we're gonna live over and over again
the exact same way for eternity.
Great. That means l'll have to sit through|the ''lce Capades'' again. lt's not worth it.
And Freud, another great pessimist.
l was in analysis for years.|Nothing happened.
My poor analyst got so frustrated,|the guy finally put in a salad bar.
Look at all these people jogging,
trying to stave off|the inevitable decay of the body.
Boy, it's so sad what people go through
with their stationary bike|and their exercise.
Look at this one. Poor thing.|She has to tote all that fat around.
She should pull it on a dolly.

Maybe the poets are right. Maybe love is the only answer.


میلیون‌ها کتاب درباره تمام موضوعات ممکن ،به وسیله این همه متفکر تواتمند نوشته شده ،که در آخر هیچ کدومشون در مورد سوالات بزرگ زندگی .چیزی بیشتر از من نمی‌دونن
  .خدایا ، سقراط رو خوندم
یونایی‌ها کشته مرده این یارو هستن ولی چه چیز به درد بخوری یادم داد ؟
 .و نیچه، با اون تئوری بازگشت ابدی‌اش
،اون گفته، بعد از اینکه یه بار زندگی کردیم و مردیم .برمی‌گردیم و دوباره و دوباره زندگی می‌کنیم
.دقیقاً مثل جاودانگی
عالیه. این یعنی باید دوباره .نمایش کسل‌کننده زندگی رو تماشا کنم. ارزششو نداره
.و فروید، یک آدم شدیداً بدبین
.سال‌ها رفتم روانکاوی، ولی هیچ اتفاقی نیفتاد
!روانکاو بیچاره‌ام روان‌پریش شد  آخرش هم رفت توی یه سالاد فروشی
  ،اه، این همه آدم دونده رو ببین
.دارن از زوال اجتناب‌ناپذیر بدنشون فرار می‌کنن
 پسر، کاری که مردم با دوچرخه ثابت و تمرین و ورزش انجام می‌دن خیلی ناراحت‌کننده است
.این یکی رو نگاه کن. بدبخت بیچاره .هرچی چربی بوده دور خودش جمع کرده

  !باید با یه صندلی چرخ دار اینور و اونور بره

..شاید حق با شاعران باشه .شاید عشق تنها جوابه


Hannah and Her Sisters 1986


http://bayanbox.ir/view/8510342749099893240/Hannah-and-Her-Sisters-1986-720p-BrRip-Ganool-30NAMA-087373-2017-02-26-23-41-41.jpg



+Why do you think that you would|like to convert to Catholicism?
-Well, because l've gotta have something|to believe in, or life is meaningless.
+l understand, but why did you make the|decision to choose the Catholic faith?
-First of all because it's|a very beautiful religion
and it's a strong religion.|lt's very well structured.
l mean the against-school-prayer,|pro-abortion, anti-nuclear wing.
+So at the moment you don't believe in God?
-No, and l want to. l'm willing to do anything. l'll dye Easter eggs, if it works.


  کشیش : چرا می‌خوای دینت رو به کاتولیک تغییر بدی ؟
 .میکی : خب، چون ... باید چیزی باشه که بهش معتقد باشم و گرنه زندگی بی‌معنی می‌شه
  
می‌فهمم. ولی، چرا تصمیم گرفتی که مذهب کاتولیک رو انتخاب کنی؟

   خب، اول اینکه خیلی دین زیباییه ..قویه و خیلی خوش ساختاره . منظورم، مخالفت با انجام اعمال مذهبی توی مدارس و حمایت از سقط جنین و اقدامات ضد ساختن بمب اتمیه
  
پس درواقع اعتقادی به خدا نداری ؟

  نه، ولی می‌خوام داشته باشم. و می‌خوام هرکاری که ،از دستم برمیاد انجام بدم. حتی اگه لازم باشه واسه عید پاک، تخم‌مرغ رنگ کنم


Hannah and Her Sisters 1986

http://bayanbox.ir/view/7730867661975688362/Hannah-and-Her-Sisters-1986-720p-BrRip-Ganool-30NAMA-105683-2017-02-24-21-15-53.jpg


"فلاکت انسان تنها از یک چیز ناشی می شود: این که نمی تواند با آرامش در یک اتاق بماند".

پس از چهار قرن، این سطرِ درخشان از کتابِ تأملاتِ پاسکال، هنوز هم ذره ای از حقیقت خود را از دست نداده است: در همین لحظه ای که این جمله را می خوانید، میلیون ها نفر در سر تا سر جهان، اضطرابِ سکون و تنهائیِ خود را با ضرب گرفتن روی میز، با عوض کردن بی هدف کانال های تلویزیون، با بطالتِ کلیک هایِ بی هدف، با بوق زدن پشت فرمان اتومبیل، با رفت و آمدهای بی معنا در هزار تویِ منوهای موبایل فراموش می کنند.

قرن دوزخیِ ۲۱، تنها راه های پاک کردن صورت مساله را بیشتر، رنگارنگ تر و هموار تر کرده است، قرنی که اتوپیایِ روشنگری را به یک شهربازیِ بزرگ تبدیل کرده است. در مقابل، تصویرِ معاصر ِ انسانِ پاسکال، احتمالا تصویرِ انسانی است که به جای باز کردنِ همه ی درها، کلیک کردنِ همه ی لینک ها و فشار دادن همه دکمه ها، مردد و با چهره ای آرام و چشم هایی خیره مثلِ فرشته ی مالیخولیای آلبرشت دورِر، پشت همه ی این درها و لینک ها و دکمه ها، در مکثی طولانی ایستاده است. بالقوه گیِ خیره شدن و فکر کردن، و در مقابل، فعلیتِ بی وقفه ی انجام دادن و انجام دادن.


+ از مقدمه ی : نقادی نقد عقل محض | مهدی محمدی‌اصل | محمدمهدی اردبیلی


شبکه های اجتماعی را دوست ندارم. صادقانه تر بگویم، از شبکه های اجتماعی نفرت دارم. حالم ازفیس بوک به هم میخورد. همچنانکه از اینستاگرام. همچنانکه توییتر. مردمی که به خودی خود سطحی زندگی میکنند و حتی حوصله ی نشخوار افکار دیگران را هم ندارند، به ابزاری مجهز میشوند که سطحی تر بودن را تجربه کنند. حالا دیگر ثبت لحظه هاست که ارزش دارد و نه تجربه ی عمیق آنها.

از آن روزی که عاشق و معشوق، شب تا صبح در کنار هم میماندند و میگفتند و میخندیدند و میرقصیدند و میزیستند و می رفتند و حاصلش، قطعه شعری عاشقانه بود یا دستنوشته ای که دیگری در کیف گذاشته بود و مانند جان دوستش داشت یا گلدانی که به بی دقتی آنها شکسته بود و اکنون با تداعی سرمستی آن لحظات شیرین، به یادگاری مقدس تبدیل شده بود، چقدرراه رفته ایم تا امروز که حاصل با هم بودنمان، تصویری از یک ظرف سالاد است یا یک جفت کفش که خاطره انگیز بودنشان هم باید با لایک های دیگران تایید شود.


+محمدرضا شعبانعلی


آیا قسمتی از عشقی که به بچه ها داریم به این دلیل نیست که آن ها ، در قلمرو طنز و بدبینی به سر نمی برند ؟


+ساعت ها | مایکل کانینگهام | مهدی غبرایی


همه همه همه به طرز مضحکی خودشونو سرگرم چیزهای مختلف کردند تا از پوچی و بی معنا بودن زندگی فرار کنند..
یکی در لذتهای دم دستی یکی در ثروت و قدرت یکی در دوستی و عشق یکی در هنر یکی در عرفان یکی در مسافرت و دنیاگردی  یکی در صبح تا شب کار کردن یکی در ازدواج کردن و تشکیل خانواده یکی در انتظار و به آسمون خیره شدن و یکی در توهمات ماورایی ..همه در حال فریب دادن خودشون هستند و چه بسیار کسانی که حتی به همین خودفریبی هم آگاهی ندارند
اما در تمام طول تاریخ چند نفر جرات کردند که از تمام این سرگرمی های بی معنی دست بکشند .. زل بزنند و خیره تماشا کنند..چشم در چشم این پوچی ؟ چند نفر ؟



نظرات خود را به فرد دیگری گفتن و اصلاح اشتباهات وی کاری است مهم. این کار نشانه ی دلسوزی است. اما شیوه ی انجام این کار بسیار دشوار است.ساده است پیدا کردن نکات خوب و بد یک نفر و نظر خود را درباره آن بیان کردن.
مردم اغلب فکر می کنند با گفتن چیزهایی که دیگران آن را ناخوشایند می شمارند یا گفتن آن را سخت می پندارند کار خوبی انجام می دهند.
 این کار چیزی جز عقده گشایی نیست. پیش از ایراد گرفتن از کسی باید ابتدا در نظر گرفت که ایا آن شخص ظرفیت پذیرش آن نکته را دارد یا خیر. باید ارتباطی صمیمی با او برقرار ساخت و اطمینان حاصل کرد که آن شخص همیشه به کلام تو اعتماد می کند. بهترین راه صحبت کردن با او را جست و جو کن و به دنبال راهی باش که تو را به خوبی درک کند.
چنان رفتار کن که اشتباه خود را چنان پذیرد که گلوی مردی تشنه آب را پذیراست. بدین سان نظر تو اشتباه او را اصلاح خواهد ساخت. چگونه انتظار داری با سرافکنده ساختن یک فرد از او انسان بهتری بسازی؟

+هاگاکوره | یاماموتو چونه تومو


http://bayanbox.ir/view/5742243930152528513/20170223-130349-Medium.jpg


تازگی ها تابای پارک ها رو با ارتفاع خیلی کمی درست میکنند..طوری که که فقط بچه ها میتونند ازشون استفاده کنند..من فکر میکنم تاب برای بزرگ ترهاست..بچه ها که همینطوری هم حالشون خوبه..

تابای اینجا خیلی خوبه..با هر سن و قدی میتونی روشون پرواز کنی..رو به آبی دریاها..


+{Ennio Morricone- Childhood and Manhood}



در نهایت آنچه به آن باور داریم و از آن دفاع می‌کنیم و در روح و جان ما نفوذ می‌کند،‌ بیشتر از اینکه ناشی از یک مکانیزم استدلال منطقی باشد، ناشی از یک مکانیزم روانی با هدف حفظ آرامش و امنیت ذهنی است.

به نظر می‌رسد تغییر باورهای عمیق،‌ پیچیده‌ترین شکل یادگیری است و آخرین مرتبه‌ی انسانیت.


وقتی هیچ کس ما را دوست ندارد
شروع می‌کنیم
مادرهایمان را دوست بداریم

وقتی هیچ کس برایمان نمی‌نویسد
به یادِ دوستان قدیمی می‌افتیم

و کلمه‌ها را می‌گوییم
فقط بدین خاطر که سکوت ما را می‌ترساند
و هر حرکتی خطرناک است

در پایان اما اتفاقی به پارک‌های وحشی می‌رسیم
و همراه با ترومپت‌های غمگینِ ارکستر‌های افسرده
ضجه می‌زنیم.


{ گین نادی ایگیا }



خرافاتی نباشیم؛ دنیا دار مکافات نیست و الزاما قرار نیست هرکسی تاوان کارهاشو پس بده..اگه بازخوردهای دنیا عادلانه یا به شکلی معنادار بود ، بشر داستان آخرت رو نمی‌ساخت .



http://s1.picofile.com/file/8286990734/20170125_172328_Medium_.jpg