دچــآر باید بود..

جز در دل خاک هیچ منزلگه نیست...

دوشنبه, ۳۱ ارديبهشت ۱۳۹۷، ۱۱:۱۸ ب.ظ

در سفر اوّلم به ارمنستان شبی در جستجوی آدرسی گم شده بودم، به تمامی ناشناس و غریب. مردی با چهره ی شکسته و لباس کار مندرس وجعبه ابزاری در دست میگذشت، پنجاه شصت سالی عمر داشت، سلام کردم و آدرس پرسیدم، پرسید: «اهل کجایی؟» گفتم: «ایران» گل از گل اش شکفت و فوری گفت : «عمر خیّام! عمر خیّام!» تعجب کردم که خیام را می شناسد، نه فارسی می دانست و نه انگلیسی! رباعیّات خیّام را به روسی خوانده بود. 
خیّام را ما ایرانیان کمتر از مولانا و حافظ ارج می نهیم زیرا خیّام تفکّر «خوش خیالانه ی عرفانی» ما را تغذیه نمی کند. خیّام مرگ را نقطه ی پایان می داند و به ما وعده ی جاودانگی نمی دهد. در بین شاعران کهن ایرانی هیچکس به اندازه ی خیّام «تراژیک» و اگزیستانسیالیست نیست. خیّام تمام آنچه قرن ها پیش از او اپیکور یونانی و قرن ها پس از او نیچه ی آلمانی گفته اند به سادگی و اختصار در رباعی هایش سروده است. بیانیه ی خیّام این است:
زندگی یک تراژدی است ولی من سرم را بالا می گیرم و به این تراژدی «آری» می گویم.

+محمدرضا سرگلزایی

  • موافقین ۸ مخالفین ۰
  • دوشنبه, ۳۱ ارديبهشت ۱۳۹۷، ۱۱:۱۸ ب.ظ
  • Mohammad Mahdi ..

نظرات  (۳)

جالب بود سعی میکنم بیشتر در مورد خیام مطالعه بکنم. خیلی خوشحالم از اینکه تجربیاتتون رو در اختیارمون میزارید. 
پاسخ:
خواهش میکنم.
همین چند روز پیش زیر پست یکی از دوستان نوشتم: خیّامی زندگی کن
من با تفکری که توی این مطلبه سالهاست زندگی کردم. دقیقا بزرگترین اگزیستانسیالست تاریخ
پاسخ:
چقدر خوب.
واقعا نمیدونم چرا این همه شاعر داریم ولی خودمون هنوز کامل نمیشناسیمشون؟
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">