دچــآر باید بود..

عرض زندگی

سه شنبه, ۲۸ فروردين ۱۳۹۷، ۰۹:۱۳ ب.ظ


هشت سال پیش یک همکار آمریکایی جوان داشتم که اسمش هانتر بود. همان شکارچی. بیشتر از دو متر قد داشت و از هیچ دری بدون تعظیم کردن نمی‌توانست رد شود. دو سال با هم کار کردیم. یک روز صبح یکهو نامه‌ی استعفایش را گذاشت روی میز رئیس و گفت از فردا نمی‌آید سرکار. خلاص. آن هم وسط رکود اقتصادی آن ‌سال‌ها‌ که همه لیس به کفش رئیس‌هایشان می‌زند تا اخراج نشوند. ظهرش هم با هم رفتیم ناهارِ خداحافظی‌ بخوریم. من و شکارچی. بردمش رستوران ایرانی. تنها رفیق آمریکایی‌ام بود که از دوغ و فسنجان هراسی نداشت و دولپی آن‌ها را می‌خورد. سر میز غذا ازش پرسیدم که چرا داری می‌ری؟ نمی‌ترسی کار گیرت نیاید؟ گفت می‌خواهد تا جوان است، پیاده تمام مسیر آپالاچین را برود. همان راه مال‌روی جنگلی که از چهارده ایالت رد می‌شود. دو ماه تمام پیاده‌روی. بعد هم می‌خواهد تمام مسیر جاده‌ی شصت و شش را براند. شرق تا غرب آمریکا. بعد هم چند تا برنامه‌ی دیگر برایم ریسه کرد. گفت خیلی هم از گشنگی نمی‌ترسد. دیدن را به سیر بودن ترجیح می‌دهد.
شکارچی من را یاد پدرم می‌انداخت. پدرم معتقد است که آدم باید عرض زندگی را تجربه کند نه طولش را. طول زندگی یک فرآیند فلوچارتی و ملال‌آور است که همه آن راخواه‌ناخواه تجربه می‌کنند. همان اتفاقات روتینی که از تولد شروع می‌شود و مثلا قرار است به مرگ ختم شود. همان نگاهی که دین‌ها به زندگی آدم دارند. رسیدن از مبدا به مقصد. همان پله‌هایی که ما عوام اسمش را گذاشته‌ایم پیشرفت و ترقی. اما عرض زندگی همان اتفاقاتی‌ است که معنا می‌دهد به طول آن. همان چیزی که هیچ کس از آن حرف نمی‌زند. درست مثل بال‌های عریض هواپیما که بدون آن‌ها پرواز بی‌معنی است. این حرف‌ها را با فلاکت ترجمه‌ کردم به انگیسی برای شکارچی. حرف زدن و ترجمه کردن و چلوکباب خوردن به شکل هم‌زمان کار دشواری است. اما حتما فهمیده منظورم را. چون خودش داشت عرض زندگی را عملا تجربه می‌کرد. نه مثل من که بر خلاف حرف‌ها و ظاهر آوانگاردم، درونِ دگماتیکی دارم.
گمان کنم این بزرگترین مسئولیت روی دوش پدر و مادرهاست. این‌که بچه‌هایشان را هل بدهند سمت عرض زندگی و نه طول آن. یا لااقل سمت طول آن هل‌شان ندهند. جامعه درست مثل اسب‌های بارکش، روی چشم‌ آدم‌ها، چشم‌بند می‌گذارد. که فقط جلویش را نگاه کند. نه چپ و نه راست. فقط طول راه را ببینید. خوش‌به حال آدم‌هایی که معتاد عادت‌های جامعه نمی‌شوند. خوش‌به‌حال شکارچی.


+فهیم عطار

  • موافقین ۱۱ مخالفین ۰
  • سه شنبه, ۲۸ فروردين ۱۳۹۷، ۰۹:۱۳ ب.ظ
  • Mohammad Mahdi ..

نظرات  (۶)

زیر نوشته برچسب حرف‌های دیگران خورده، می‌شه بگی از کیه؟ و آیا خودت تایپش کردی یا کپی پیسه؟ (سوال دومم فقط به خاطر تفاوته نوع نوشتار با چندتا نوشته‌ قبلیه)
پاسخ:
نویسنده اش هویت مشخصی نداره و گرنه ذکر میکردم...بی دلیل رو گوگل کنی وبلاگش میاد...
  • پیمان محسنی کیاسری
  • تبریک می‌گم :) تو لیست برترا دیدمت
    پاسخ:
    ممنون :)
    ولی برتری آماری به چه دردی میخوره :d
    سلام آقای آقاسی
    نویسنده بی دلیل آقاب فهیم عطار هستن.
    من این متن رو روی کانالشون در تلگرام خونده بودم.
    پاسخ:
    سلام
    آهان نمیدونستم... 
    دیدن چپ و راست جرات می‌خواد که حدلریم
    پاسخ:
    آره
    به نظرم اونی زندگی می‌کنه که عرض و طول زندگی رو با هم از دست نده.
    پاسخ:
    آره به نظر منم طول زندگی شرط لازمه..
  • ازدواج و رابطه عاطفی موفق
  • متاسفانه در مورد زندگی ما آموزش کم داریم و مردم هم مطالعه کم می کنن.
    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">